Mae fy ngwaith presenol yn edrych ar fy nghartref a’r amgylchedd hwnnw—yr hyn mae’n ei olygu i fod yn glwm i le a disgwyliad.

Rwy’n gweld y mannau tawel sy’n hawdd eu hanwybyddu—onglau tywydd caled yr adeiladau allan, offer gwaith a’r cornelau anghofiedig lle mae’r gwyllt yn tresmasu. Mae’r nodweddion cyffredin hyn yn troi’n gynhwysyddion seicolegol ar gyfer cymysgedd o atgofion, hanes a chyfrifoldeb.

Mae’r paent ei hun yn dod yn fath o archeoleg. Mae marciau’n cael eu haenu, eu claddu, a’u cloddio yn ôl i fyny i adlewyrchu’r tyndra rhwng realiti cymdeithasol allanol a phryderon mewnol.

Ar y cynfas, gellir wynebu ffrithiant distaw deinameg teuluol, realiti natur bywyd, ac ansicrwydd dyfodol sydyn.

Pur yn aml mae’r gwaith yn cynnig stori daclus; yn hytrach, mae’n straffaglu awyrgylch trwm, ddi-anadl, byd sydd wedi’i rewi ar drothwy newid anochel, anhysbys.

My practice currently looks at my immediate environment—what it means to be tethered to place and expectation.

I see the quiet, overlooked spaces—the weathered angles of outbuildings, the tools of hard work and the neglected corners where the wild encroaches. These mundane features become psychological containers for memory, history and responsibility.

The paint itself is a site of archaeology. Marks are layered, buried, and dug back up to mirror the tension between external social realities and internal anxieties.

On the canvas, the unspoken friction of family dynamics, the looming reality of mortality, and the uncertainty of a sudden future can be confronted.

Rarely does the work offer a neat narrative, it instead marshals the heavy, breathless atmosphere of a world frozen on the brink of an inevitable, unknown shift.